अस्वल आणि मधमाशा

एका बागेत मधमाशांचे पोळे होते, त्यातला मध खाण्यासाठी एक अस्वल तेथे गेले. त्याने त्या पोळ्यास तोंड लाविले आणि आता मध पिणार इतक्यांत सगळ्या मधमाशा त्याच्यावर तुटून पडल्या आणि त्याच्या नाकातोंडास चावून त्यांनी त्यास अगदी सतावून सोडले. त्यामुळे ते अस्वल इतके वेडावल्यासारखे झाले की, रागाच्या सपाटयांत त्याने स्वतःच्या डोक्याची कातडी स्वतःच्या पंजांनी फाडून टाकली !

तात्पर्य:- प्राणिमात्राच्या संतापाचा अतिरेक झाला असता त्याच्या भरांत तो स्वतःसही इजा करून घेण्यास कमी करीत नाही.