बाभळ आणि सागवान

एकदा एक बाभळ शेजारच्या सागवानास म्हणाली, ‘अरे, तुला आपल्या शक्तीचा मोठा गर्व वाटतो, पण मोठे वादळ झाले असता, त्यात तू टिकतोस, का मी टिकते हे आता प्रत्यक्षच पाहू.’ काही वेळीने मोठे वादळ होऊन त्यात सागवान ताठ उभा राहिल्यामुळे वाऱ्याच्या जोराने मुळासकट उन्मळून पडला व बाभळीने नम्रतेने आपल्या खांदया वाकविल्यामुळे ती सुरक्षित राहिली. वादळ संपल्यावर बाभळ मोठया डौलाने सागवानास म्हणते, ‘का, कोणाचा पराभव झाला, माझा की तुझा ?’ यावर सागवान उत्तर करतो, ‘अगे, या गोष्टीला तू शक्तीची परीक्षा का समजतेस ? तर मग तुझ्या मूर्खपणाची कमाल झाली असे म्हटले पाहिजे. तू जी अदयाप उभी आहेस याचे कारण तुझी अशक्तता. वादळाशी दोन हात करण्याचे सामर्थ्य तुला नसल्यामुळे तू खाली मान घालून नम्रता दाखवलीस. पण माझी गोष्ट तशी नाही. मी लढता लढता पडलो, दुबळेपणा दाखवून आणि करुणा भाकून जिवंत राहण्यापेक्षा लढता लढता आलेले मरण अधिक भूषणास्पद होय !’