फासेपारधी आणि पक्षी

एका पारध्याने, एका शेतात, पक्षी धरण्यासाठी आपले जाळे पसरून ठेवले व तो जवळच एका झाडाच्या आड लपून, जाळ्यात पक्षी कसे काय सापडतात, हे पहात बसला. काही वेळाने एकामागून एक पक्षी त्या ठिकाणी येऊ लागले. ते थोडा वेळ तेथे बसत आणि उडून जात. याप्रमाणे थोडथोडे पक्षी तेथे सगळा दिवस येत जात होते. पण ते अगदीच थोडे असल्यामुळे त्यास पकडावे असे त्या पारध्यास वाटले नाही. पुष्कळ पक्षी एकदम पकडावे, असे त्याच्या मनात होते. शेवटी संध्याकाळ झाली आणि सगळे पक्षी आपापल्या घरटयात निघून गेले. मग निराश होऊन त्या पारध्याने आपले जाळे काढून घेतले आणि आपल्या नशिबास दोष देत तो घरी चालता झाला.

तात्पर्य:- कोणत्याही कामी उतावीळपणा जसा चांगला नाही त्याचप्रमाणे दिरंगाईही चांगली नाही.