गरूड आणि चंडोल

एका चंडोल पक्ष्यास स्वतःच्या शहाणपणाबद्दल फार गर्व झाला होता. सगळ्या पक्ष्यांची राज्यसूत्रे आपल्या हाती आल्याशिवाय त्यास सुख होणार नाही, असे त्यास वाटत असे. मग एके दिवशी त्याने गरूडास, ‘मला आपल्या प्रधानमंडळात घ्या,’ अशी विनंती केली. तो म्हणाला, ‘महाराज, सदर जागेस मी अगदी योग्य आहे. माझा आवाज किती गोड आहे आणि मी किती जलद उडतो, हे आपणास ठाऊकच आहे. याशिवाय माझ्या अंगी आणखी पुष्कळ चांगले गुण आहेत. ’ याप्रमाणे तो स्वतःची स्तुति करीत आहे, तोच त्यास मध्येच थांबवून गरूड म्हणाला, ‘अरे, तुला वरचेवर भटकत फिरण्याची आणि सगळा दिवस बडबड करण्याची इतकी सवय आहे की, तुला जर मी माझ्या प्रधानमंडळात घेतले तर, तुझ्यासारख्या निरुपयोगी पक्ष्याची निवड केल्याबद्दल, सगळे पक्षी मला नावे मात्र ठेवतील. ’

तात्पर्य:- मोठमोठया गप्पा मारणारे लोक महत्त्वाच्या जागांस बहुधा नालायक असतात.