जगी ज्यास कोणी नाही

जगी ज्यास कोणी नाही त्यास देव आहे
निराधार आभाळाचा तोच भार वाहे ॥धृ॥

बाळ सोडुनी ते दिधले कुंतीने जळात
जरी राधिकेच्या घरीं ते वाढले सुखात
कर्णराज म्हणुनी त्यांचे नांव अमर राहे ॥१॥

भक्त बाळ प्रल्हादाला छळिले पित्याने
नरसिंह रुपे त्याला रक्षिलें प्रभूने
अलौकिक त्यची मूर्ति अजुनी विश्व पाहे ॥२॥

साधुसंत कबिराला त्या छळती लोक सारे
पांडुरंग रक्षी त्याला प्राशुनि निखारे
आंसवेच त्याची झाली दुःखरुप दोहे ॥३॥