केवढे हे क्रौर्य

कणोकणी पडे, उठे, पिर बळे, उडे बापडी,
चुके पथिह, येउनी िसतिमत दिृषला झापडी.
िकती घळघळा गळे रिधर कोमलांगातनु ी,
तशीच िनजकोटरा परत पातली पिकणी.
महणे िनजिशशंूपती, अिधक बोलवेना मला,
तमु हांस अिज अतं ीचा कवळ एक मी आणला,
करा मधुर हा! चला, भरिवत ेतमु हा एकदा,
करी जतन यापुढ ेपभ ुिपता अनाथा ंसदा!
अहा! मधुर गाउनी रमिवल ेसकाळी जना,
कृतघ मज मारतील नच ही मनी कलपना,
तमु हांसतव मुखी सुख ेधरन घांस झाडावरी
कणैक बसले तो िशरे बाण माझया उरी
िनघनु नरजाितला रमिवणयातं गेल ेवय,
महणून विधल ेमला! िकती दया! कसा हा नय!
उदार बह शूर हा नर खरोखरी जाहला
वधुनी मज पाखरा िनरपराध की दबु रला!
महणाल, भुलली जगा, िवसरली िपया ंलेकरां
महणून अितसंकटे उडत पातल ेमी घरा,
नस ेलविह उषणता, नच कुशीत माझया िशरा,
समरा मजबरोबरी पिर दयाघना खरा.
असो, रिधर वाहनी नच िभजो सशु यया तरी
महणून तरचया तळी िनजिल ती िदजा भूवरी.
िजवंत बह बोलके िकित सरु मय त ेउतपल,
नरे धरन नािशल,े खिचत थोर बुिधदबल.
मातीत त ेपसिरल ेअितरमय पखं ,
केल ेवरी उदर पांडुर िनषकलकं ,
चंचू तशीच उघडी पद लांबवीले,
िनषपाण दहे पडला! शमही िनमाले!