मूर्ख गवई

एका मनुष्याचा आवाज अगदी कर्कश होता, पण त्याची जी गाणे शिकण्याची जागा होती, ती चांगली शृंगारलेली होती. तेथे बसून तो नाना प्रकारे ताना घेऊन गाण्याचा अभ्यास करीत असे. एके दिवशी त्याला वाटले की, आपण नाटकगृहात जाऊन गावे. मग त्याने जाहिरात देऊन नाटकगृहात पुष्कळ लोक जमविले आणि तेथे गायन केले. ते गायन इतके भिकार झाले की, लोकांनी टाळ्या पिटून आणि काठ्या बडवून त्याची हुर्यो केली आणि त्यास हाकून लावले.

तात्पर्य:- आपल्या गुणांची किंमत आपणाच ठरविणे हा मूर्खपणा होय. लोक जेव्हा त्या गुणाची तारीफ करतील तेव्हाच तो गुण खरा आहे असे समजावे.