पक्षी आणि पारधी

एक पारधी एका अरण्यात पक्षी धरण्यासाठी जाळे मांडीत असता, जवळच एका झाडावर पक्षी बसला होता, तो त्यास पुसतो, ‘अरे, हे तू काय करीत आहेस ?’ पारधी उत्तर करतो, ‘हे तुम्हां पक्ष्यांकरिता मी शहर बांधीत आहे; यात जे पक्षी येऊन राहतील त्यांस कोणत्याही गोष्टीची अडचण पडणार नाही. येथे चारा आहे, पाणी आहे आणि राहावयास नाना प्रकारची सुंदर घरे आहेत, निजावयास मऊ आणि उबदार असे बिछाने आहेत. ’ पक्ष्यास ते सगळे खरे वाटेल आणि पारधी जाळे मांडून गेल्यानंतर तो त्यांत शिरला आणि अडकून राहिला ! तो प्रकार पाहून पुष्कळ पक्षी जमा झाले, त्या सर्वांस त्याने सांगितले, ‘अरे, संभाळा. हे येथे जाळे पसरून ठेवले आहे; यात मी फसुन सापडलो. तो पारधी गोड गोड बोलून आणि खोटया गोष्टी सांगून तुम्हांस भुलविण्याचा प्रयत्न करील. तर त्याच्यावर तुम्ही मुळीच विश्वास ठेवूं नका. ’ हे ऐकून सगळे पक्षी ते ठिकाण सोडून चालते झाले. काही वेळेने तो पारधी पुन: तेथे आला, तेव्हां पक्षी त्यास म्हणतो, ‘लुच्चा ! तू मला तर ठकविलेस, पण यापुढे तुझ्या या सुंदर शहरात राहण्यास दुसरा एकही पक्षी कधी येणार नाही, याबद्दल तुझी खात्री असू दे.’

तात्पर्य:- लबाड लोक जे आहेत, त्यांची लबाडी बाहेर पडली नाही तोपर्यंतच ते इतर लोकांस ठकवू शकतात. एक वेळ त्यांचे स्वरूप उघडकीस आले, म्हणजे मग लोक त्यांच्या वाऱ्यासही उभे राहात नाहीत.