जिवलगा राहिलें रे दूर घर माझें

जिवलगा, राहिलें दूर घर माझें !
पाउल थकलें, माथ्यावरचें जड झालें ओझें ॥धृ॥
किर्र बोलते घन वनराई
सांज सभोतीं दाटुन येई
सुखसुमनांची सरली माया, पाचोळा वाजे ॥१॥

गांव मागचा मागें पडला
पायतळीं पथ तिमिरीं बुडला
ही घटकेची सुटे सराई, मिटले दरवाजे ॥२॥

निराधारा मी, मी वनवासी
घेशिल केव्हां मज हृदयासी ?
तूंच एकला नाथ अनाथा, महिमा तव गाजे ॥३॥