कावळा आणि कालव

कावळा आणि कालव

एक कावळा समुद्रकाठी फिरत असता त्यास एक कालव सापडले. त्यातील मांस काढून खावे म्हणून ते तो दगडावर आपटू लागला. जवळच एक लुच्चा डोमकावळा बसला होता तोत्या कावळ्यापाशी आला आणि त्यास म्हणतो, ‘मित्रा, दगडावर आपटल्याने हे कालव काही फुटणार नाही. तर मी सांगतो तसे कर, हे कालव तोंडात धरून तुझ्याने जितके उंच जाववेल तितका उंच जा आणि तेथून कालव खाली टाकून दे, म्हणजे ते फुटेल.’ त्या बिचाऱ्या भोळ्या कावळ्यास ते खरे वाटले. त्याने कालव तोंडात धरून एक उंच भरारी मारली, आणि तेथून खाली टाकून दिले. ते जमिनीवर पडताच, त्या लुच्चा डोमकावळ्याने ते घेतले आणि हां हां म्हणता तो दिसेनासा झाला.

तात्पर्य :- लबाड मनुष्याच्या सांगण्यावर भरवसा ठेवणे बरे नाही.